ಕೀರ್ತನೆ - 141     
 
ರಂಗ ಕೊಳಲನೂದಲಾಗ ಮಂಗಳಮಯವಾಯ್ತು ಧರೆ ಜ - ನಂಗಳು ಚೈತನ್ಯ ಮರೆದು | ರಂಗಧ್ಯಾನಪರರಾದರು (ಅ.ಪ) ಬಾಡಿದ ಮಾಮರಗಳು ಗೊನೆಯೊಡೆದವು | ತೀಡುತ ಮಾರುತ ಮಂದಗತಿಗೊಮ್ಮೆ ॥ ಬಾಡಿದ ಬರಲು ಫಲದ ಗೊಂಚಲು | ಪಾಡಲೊಲ್ಲವಳಿಕುಲಗಳು || ಹೇಡಿಗೊಂಡವು ಜಕ್ಕವಕ್ಕಿ ಗಿಳಿ ಮಾ-1 ತಾಡದೆ ಕಳೆಗುಂದಿದವು ಕೋಗಿಲೆ ॥ ಓಡಾಟ ವೈರಾಟ ಬಿಟ್ಟು ಖಗಮೃಗ | ಗಾಢ ನಿದ್ರಾವಶವಾದವು ಕೆಳಗಿನುದಕ ಉಬ್ಬೇರಿ ಬಂದುವು । ತುಳುಕಿ ಚೆಲ್ಲಾಡಿ ನಿಂದಳು ಯಮುನೆ ॥ ಮಳೆಯ ಮೋಡೊಡ್ಡಿ ಮೇಘಾಳಿ ಧಾರಿಟ್ಟುವು | ಕಲುಕರಗಿ ಕರಗಿ ನೀರಾದುವು ।। ನಳಿನ ಚಂಪಕ ನಾಗ ಪುನ್ನಾಗ ಪಾ-1 ಟಲ ಸೇವಂತಿಗೆ ಕುಂದ-ಮೊಲ್ಲೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬ-|| ಕುಲ ಮಾಲತಿ ಜಾಜಿ ಪರಿಮಳಗೂಡಿ | ನೀಲಾಂಗನಂಘ್ರಿಗೆ ನೆರೆದುವು ಕೆಚ್ಚಲು ಬಿಗಿದು ತೊರೆದ ಮೊಲೆಯೊಳು | ವತ್ಸದೊಡಲಾಸೆ ಜರಿದು ಎಳೆಹುಲ್ಲ।। ಕಚ್ಚದಲ್ಲಿಗಲ್ಲಿ ನಿಂದುವು ತಮ್ಮಯ । ಪುಚ್ಚವ ನೆಗಹಿ ನೀಂಟಿಸಿ | ಅಚ್ಯುತನಾಕೃತಿ ನೋಡಲು ಸುರರಿಗೆ ! ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು ಆವು ಕಂಡಾನಂದ || ಪೆಚ್ಚಿ ಮುಕುಂದನ ಲೀಲಾವಿನೋದಕೆ | ಮೆಚ್ಚಿ ಕುಸುಮವ ಸುರಿದರು ಮುದ್ದು ಮೋಹನನ ಮಂಜುಳ ಸಂಗೀತ । ಸದ್ದನಾಲಿಸಿ ಗೋಪಾಂಗನೆಯರೆಲ್ಲ | ಬುದ್ಧಿ ಸೂರಾಡಿ ತಮ್ಮಾಲಯವನೆ ಬಿಟ್ಟು | ಎದ್ದು ಪರವಶರಾದರು || ಸಿದ್ಧ ಮುನಿಜನರಿದ್ದ ಸಮಾಧಿಯಿಂ-| ದೆದ್ದೆದ್ದು ಕುಣಿದೆದ್ದರು ಎದುರಾಗಿ | ಗದ್ದುಗೆಯರಸನ ಒಲಿಸಿಕೊಂಡರು | ಗೆದ್ದರು ಭವದ ಸಮುದ್ರವನು ಶ್ರೀಮನೋಹರ ಗೋಪಾಲ ಮೂರುತಿ । ಆ ಮಧುಕುಂಜ ವನದಿತ್ರಿಭಂಗಿಯಲಿ ॥ ಹೇಮಾಂಬರವುಟ್ಟು ಗೀರುಗಂಧ ಕಸ್ತೂರಿ | ನಾಮ ಮುಕುಟದ ಬೆಳಕಿನಲಿ || ದಾಮ ವನಮಾಲೆ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಕೌಸ್ತುಭ । ಸ್ವಾಮಿ ಪುರಂದರವಿಠಲರಾಯನ । ರಾಮಶ್ರಿ-ಗುಂಡಶ್ರಿ ಮೇಘರಂಜನಿ ಪಾಡಿ । ಸಾಮಗಾನಪ್ರಿಯ ನಮೊ ಎಂದರು